Komunikatory

Przy dochodzeniu odszkodowania, ustalenie wysokości zadośćuczynienia przewidzianego w art. 445 § 1 KC wymaga uwzględnienia wszystkich okoliczności istotnych dla określenia rozmiaru doznanej krzywdy, takich jak: wiek poszkodowanego, stopień cierpień fizycznych i psychicznych, ich intensywność i czas trwania, nieodwracalność następstw uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia (kalectwo, oszpecenie), rodzaj wykonywanej pracy, szanse na przyszłość, poczucie nieprzydatności społecznej, bezradność życiowa oraz inne czynniki podobnej natury. Tak wyrok Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z 2007-11-09, V CSK 245/07 (Opubl: Biuletyn SN rok 2008, Nr 4).

W oparciu o treść art. 445§1 kc zadośćuczynienie winno być „odpowiednie”. Oznacza to, iż odszkodowanie przysługujące na podstawie art. 445 k.c. „ma mieć przede wszystkim charakter kompensacyjny, wobec czego jego wysokość nie może stanowić zapłaty symbolicznej, lecz jego wysokość powinna przedstawiać ekonomicznie odczuwalną wartość” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 września 2001 r., sygn. akt III CKN 427/00). Zdaniem Sądu Apelacyjnego w Lublinie, z istoty tego unormowania i natury krzywdy, suma przyznana tytułem zadośćuczynienia musi siłą rzeczy być przybliżonym ekwiwalentem doznanych cierpień psychicznych i fizycznych (wyrok z dnia 10 maja 2001 r., sygn. akt II AKa 81/01). Funkcja kompensacyjna w przypadku zadośćuczynienia powinna być ujmowana szeroko. Kompensacja ta dokonuje się głównie w sferze psychicznej poszkodowanego, gdzie przywrócona zostaje pewna równowaga emocjonalna naruszona przez doznane cierpienia.